HINDI ALAM NG FIANCÉ KO NA MAY-ARI AKO NG $5 BILLION EMPIRE — TINGIN NIYA SA AKIN AY “BORING ASSISTANT” LANG. NANG IPAGPALIT NIYA AKO SA ISANG “CEO” DAW, PINADALHAN KO SIYA NG REGALO: ANG PAGBAGSAK NG KANYANG NEGOSYO SA LOOB NG DALAWANG MINUTO.
Ako si Elisse. Sa paningin ng fiancé kong si Jason, isa lang akong simpleng Executive Assistant sa isang maliit na opisina. Ang gusto niya sa akin ay “madali akong pasunurin,” “tahimik,” at “walang ambisyon.”
Ang hindi niya alam, ang kumpanyang pinapasukan ko? Ako ang may-ari.
Ako ang Founder ng Vanguard Group, isang global conglomerate na nagkakahalaga ng $5 Billion. Nagpapanggap lang akong empleyado dahil gusto kong makahanap ng lalaking mamahalin ako hindi dahil sa pera ko. Akala ko, si Jason na ‘yun.
ISANG ARAW BAGO ANG KASAL.
Naka-impake na ang gamit ko para sa destination wedding namin. Excited na ako. Handa na akong aminin sa kanya ang totoo pagkatapos ng seremonya.
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Isang message mula kay Jason.
Pagbukas ko, parang binuhusan ako ng malamig na tubig.
Ito ay isang litrato. Si Jason, nakasuot ng tuxedo, at katabi niya ang isang babaeng naka-wedding gown sa harap ng Judge. Magkahawak-kamay sila at naghahalikan.
Sunod na pumasok ang text niya:
“Sorry, Elisse. Hindi ko kayang ituloy ang kasal natin bukas. Narealize ko na masyado kang boring. Masyado kang… plain. I found true love. Ang pangalan niya ay Veronica. Isa siyang Self-Made CEO. Mayaman, powerful, at exciting. She is nothing like you. Good luck sa buhay mo bilang assistant.”
Napatingin ako sa litrato ng babae. Si Veronica.
Kilala ko siya.
Si Veronica ay may-ari ng isang small suppliers company na nagsu-supply ng packaging materials sa kumpanya ko. Ang “Self-Made CEO” na ipinagmamalaki ni Jason ay isa lang sa libo-libong vendor na nasa ilalim ng payroll ko.
Masakit. Sobrang sakit. Pero sa mundo ng negosyo, bawal ang emosyonal.
Pinunasan ko ang isang butil ng luha na tumulo sa pisngi ko. Huminga ako nang malalim.
Nag-reply ako nang kalmado:
“Congratulations, Jason. I’m happy for you. Padadalhan kita ng regalo.”
Sent.
Pagkatapos, kinuha ko ang aking Black Encrypted Phone—ang teleponong ginagamit ko lang para sa High-Level Decisions.
Tinawagan ko ang aking Chief Financial Officer (CFO).
“Ma’am Elisse?” sagot ng CFO.
“Execute Order 66 sa kumpanya ni Jason at sa kumpanya ni Veronica,” malamig kong utos. “Ngayon din.”
“Copy that, Ma’am.”
Si Jason ay may-ari ng isang Logistics Firm. Ang hindi niya alam, 80% ng kliyente niya ay mga subsidiaries ng kumpanya ko. At ang bangkong nagpapautang sa kanya para sa capital niya? Ako rin ang major shareholder.
MAKALIPAS ANG DALAWANG MINUTO.
Habang nagce-celebrate si Jason at Veronica sa City Hall, nagsimulang tumunog ang mga cellphone nila.
Hindi titigil.
Ring. Ring. Ring.
Sinagot ni Jason ang tawag ng pinakamalaki niyang kliyente.
“Hello, Sir?” masayang bati ni Jason.
“Jason,” sabi ng boses sa kabilang linya. “We are cancelling our contract. Effective immediately.”
“P-Po?! Bakit?! 50% ng kita ko galing sa inyo!”
“Utos galing sa taas. Goodbye.”
Toot. Toot.
Tumunog ulit ang phone. Ang Bangko naman.
“Mr. Jason, tumatawag kami para sabihing ang inyong Credit Line ay frozen na. We are recalling your loans. You have 24 hours to pay 50 Million pesos or we seize your assets.”
Namutla si Jason.
Sa tabi niya, naghi-hysterical na rin si Veronica.
“Babe!” sigaw ni Veronica. “Ang Vanguard Group! Tinerminate nila ang contract ko! Sila ang bumubuhay sa kumpanya ko! Blacklisted na daw ako sa buong industry! Anong nangyayari?!”
Sa loob ng limang minuto, ang “Empire” na ipinagmamalaki nila ay gumuho na parang house of cards.
Biglang tumawag si Jason sa akin.
Sinagot ko ito, pero this time, hindi na gamit ang boses ng “boring assistant”. Ginamit ko ang boses ng CEO.
“Hello, Jason,” bati ko. “Natanggap mo na ba ang regalo ko?”
“E-Elisse?!” sigaw ni Jason, panic na panic. “Anong ginawa mo?! Bakit nawalan kami ng kliyente?! Anong kinalaman mo dito?!”
“Oh, simple lang,” sagot ko habang humihigop ng tsaa. “Yung ‘Self-Made CEO’ na pinakasalan mo? Empleyado ko lang siya sa Supply Chain. At yung kumpanya mo? Buhay lang ‘yan dahil sa akin.”
“H-Ha? A-Ano ka ba talaga?!”
“Ako si Elisse Mondragon,” diin ko. “Ang may-ari ng Vanguard Group. Ang babaeng tinawag mong ‘boring’ at ‘nothing like her’.”
Narinig ko ang pagbagsak ng cellphone ni Jason sa sahig.
“Tama ka naman, Jason,” huli kong sabi bago ko ibaba ang telepono. “She is nothing like me. Because I can buy both of your lives with my pocket change.”
“Enjoy your honeymoon… sa unemployment line.”
Binaba ko ang telepono at blinock ang number niya.
Kinabukasan, itinuloy ko ang flight ko papuntang Maldives. Mag-isa, pero payapa. Dahil mas masarap maging single na bilyonaryo kaysa maging asawa ng isang tanga.
